Getijden

Laat maar, fluister ik en haal mijn schouders op.
Terwijl mij desinteresse en afstandelijkheid verweten worden, 
doe ik mijn kreeftendans.
Één pas naar voren en twee passen achteruit.

Soms laten pijn en verdriet zich niet in woorden vangen.
Soms heb ik het nodig om mij terug te trekken in de veiligheid van mijn eigen schaal.
Dan zegt de stilte meer dan ik met woorden ooit zou kunnen zeggen.
Fluisteren de schaduwen in de nacht van zorgen en verdriet maar ook van licht aan de horizon.

Laat maar, zeg ik. Alles en niets is goed.
Gun mij mijn eb, het wordt vanzelf weer vloed.

Maankind
19-3 -2017